Een ervan was het Bonte Bentheimse Zwijn, dat lange tijd een belangrijke leverancier was van hoogwaardige vlees- en worstproducten. Het ras dat ooit in de Grafschaft Bentheim was ontstaan, begon aan het eind van de jaren 50 te lijden onder het veranderde eetpatroon en de gewijzigde smaak van de bevolking. Het vlees moest nu vetarm zijn – en dat konden de Bonte Bentheimse Zwijnen niet leveren. De fok werd langzamerhand gestaakt, totdat er in Duitsland nog slechts een paar dozijn fokdieren leefden. De meeste ervan overigens jarenlang in handen van één enkele fokker. Aan het eind van de jaren negentig namen enkele gemotiveerde fokkers het heft in handen en begonnen zich bezig te houden met de gecoördineerde fok en daarmee met het overleven van dit unieke varkensras. Dit leidde tenslotte tot de oprichting van de "Verein zur Erhaltung des Bunten Bentheimer Schweines e.V.", die op 11 maart 2003 in de dierentuin van Nordhorn in aanwezigheid van 42 medeoprichters werd afgerond. Op deze manier wordt geprobeerd, de toekomst van het Bonte Bentheimse Zwijn veilig te stellen. Het lijkt erop, dat men hier op de goede weg is. Intussen zijn er ook buiten de Grafschaft Bentheim al fokkers te vinden.

Meer informatie over het Bonte Bentheimse Zwijn vindt u [hier].

Het Bentheimse Landschaap is nog een bedreigd huisdierenras dat te vinden is in de Grafschaft Bentheim. Het wollige dier met de markant gevlekte kop en de wol, die bijna tot op de bodem hangt. Het oude regionale schapenras is ontstaan uit een kruising met het Drentse heideschaap en is vooral te vinden in het westelijk deel van Nedersaksen. In 2005 riep de Gesellschaft zur Erhaltung aller Haustierrassen (GEH) (Vereniging voor het behoud van alle huisdierrassen) het dier uit tot "Bedreigd lastdierras van 2005". Intussen hebben natuurbeschermers en fokkers de waarde van het genoegzame, sterke en met uitsterven bedreigde dier opnieuw ontdekt. U kunt de Bentheimse Landschapen van april tot juni en van september tot midden oktober tijdens hun werk als "grasmaaier" bewonderen en wel in de volgende gebieden: beschermd natuurgebied Tillenberge, beschermd natuurgebied "Itterbecker Heide", natuurmonument "Spöllberg", natuurmonument Negenberge Gölenkamp", natuurmonument "Sövenpölle Getelo" en natuurmonument "Brünas Heide".

Schoonheid en prestatie, deze beide begrippen zijn bijzonder van toepassing op de "Kraienköppe", ook wel bekend als het Twentse hoen. Elke natuurliefhebber zal gefascineerd raken door de aanblik van een groep Kraienköppe middenin een groene omgeving. De haan met zijn mooie lange nek, zijn kaarsrechte houding, zijn brede schouders in zilverwit en de volle sikkelvormige staart. De hen met oplichtende zalmkleurige borst in contrast met de zilveren kop en de asgrauwe basiskleur met het fijne patroon en de zomen in de dekveren. Een ander voordeel van de Kraienköppe is hun weerstandsvermogen en de hardheid en hun uitstekende legprestaties, vooral in de winter. Als ze genoeg ruimte hebben zijn de Kraienköppe voortdurend op zoek naar voedsel en kunnen daarmee redelijk goedkoop gehouden worden. De Kraienkopp is tenslotte van nature beschermd tegen weersinvloeden, daarom moeten de dieren zoveel mogelijk vrijheid hebben. Juist dan ontvouwen de dieren hun schoonheid en tonen hun dankbaarheid door rijkelijk eieren te leggen. De Kraienköppe werden in het Duits-Nederlandse grensgebied in 1925 voor het eerst getoond op Duitse vogelshows.