"Es klappert die Mühle am rauschenden Bach - klipp-klapp ..."

Een regel uit een bekend Duits kinderliedje. Het beeld van het ruisende water en suizende molenwieken of met mos bedekte, altijd van water druipende waterraderen roepen herinneringen op aan lang vervlogen dagen.
Molens waren de eerste machines van de mensheid, die alleen door natuurkrachten werden aangedreven. Werden watermolens in afgelegen dalen vooral in dichterlijke termen geromantiseerd, de windmolens golden als herkenningspunten in het landschap, die met hun vleugels in de vorm van een kruis hun stempel drukten op dat landschap.
Honderden wind- en watermolens hebben ooit in het Duits-Nederlandse grensgebied gestaan. De meeste daarvan zijn allang verdwenen, enkele zijn echter behouden gebleven en konden in de loop der jaren gerestaureerd worden en weer toegankelijk gemaakt voor publiek.